Historia teatru jest niezwykle ciekawa. Po pierwsze sięga czasów starożytnych (umowna data jego powstania to rok 534 p.n.e., kiedy to wystawiono pierwszą sztukę Tespisa), ale kto wie, być może jest jeszcze dłuższa, skoro człowiek ma naturalna skłonność do naśladowania? Po drugie – pokazy spektaklów powstały by świętować, by łączyć z przyrodą. Potem ich rolą było bawienie, wzbudzanie emocji, skłanianie do refleksji, poszukiwań odpowiedzi na nurtujące pytania, a nawet ochrona tradycji, języka. Po trzecie – na przestrzeni wieków powstały najrozmaitsze formy teatrów, które powracają, ewoluują, są z nami.

Teatry ogrodowe to jedna z ciekawszych form teatru, plasująca się między teatrem w plenerze a teatrem w zamkniętej przestrzeni. Początkowo spektakle teatralne odbywały się pod gołym niebem – męska część społeczności danego miasta, by obejrzeć widowisko, zbierała się i siadała na zboczach gór lub wzniesień. Z biegiem czasu teatry stały się sztuką dostępną tylko dla możnych i bogatych (w Polsce arystokraci i szlachta), wyprowadzono je z przestrzeni publicznej do prywatnej – przeniesiono do ogrodów i na teatry ogrodowe w wielu europejskich krajach zapanowała prawdziwa moda. W XVII/XVIII wieku, przy pałacach, w bocznych częściach barokowych ogrodów z nasypów ziemnych formowano salę teatralną ze sceną, odpowiednio strzyżone żywopłoty pełniły rolę kulis, a ogrodowe rzeźby i fontanny służyły za dekoracje. Dzieje Polski były w tamtym okresie tragiczne – ziemie zostały zagrabione przez sąsiadów, a ludność ciemiężona. Po rozbiorach teatry były (tuż obok kościoła) miejscem, gdzie posługiwano się językiem polskim, naturalne zatem stało się to, że jednym z jego zadań będzie ocalenie tożsamości narodu, pomoc w wewnętrznej przemianie społeczeństwa. Teatr nie mógł być już domeną elity. Coraz częściej inicjatywę budowy teatru przejmowali przedstawiciele miejskiej społeczności – w parkach, zieleńcach, na bulwarach odbywały się przedstawienia teatralne „dla ludu”. Od połowy XIX wieku w teatrach ogrodowych zaczęły pojawiać się konstrukcje drewniane (zadaszenie nad sceną), ozdoby na scenie (nawiązujące do czasów antycznych), wyodrębniano zaplecze, garderoby, a także miejsce dla orkiestry. Przed sceną pojawiły się ławki, krzesła, a niekiedy stoliki. Według różnych źródeł na drzewach wieszano lampiony, a sztuki bardzo często uatrakcyjniano za pomocą sztucznych ogni. W krótkim czasie w wielu teatrach zadaszenie zaczęto kłaść nad miejscem, gdzie siedzą widzowie, przestrzeń teatru zaczęła się zamykać i w końcu otoczyły ją mury.